Weekblad voor Salland loopt mee achter schermen bij afsluitende races op TT-circuit Assen

maandag 21 oktober 2013
Weekblad voor Salland loopt mee achter schermen bij afsluitende races op TT-circuit Assen

Bron: Weekblad voor Salland/Wouter Groote Schaarsberg

Weekblad voor Salland loopt mee achter schermen bij afsluitende races op TT-circuit Assen

Plezier en teleurstelling met de Hollandsche Jongens ASSEN - En daar stonden ze dan, vorig jaar na afloop van de Race of the Champions op het circuit van Assen. Met twee bakken vol met spareribs. Overgebleven van het feestje voor hun sponsoren. De man van de catering, hoefde ze niet mee. "Eten jullie maar op!" Schranzen dus voor de leden van Racingteam Hageveld! Wat verderop zagen de Luttenbergers enkele leden van een ander motorteam die bezig waren om de laatste spullen in te pakken. Of ze ook wat wilden drinken en eten? Dat andere team bleek het racingteam van oud-topschaatser Rintje Ritsma te zijn. En de leden daarvan hapten maar wat graag toe. Het werd laat. Heel laat.

Het was die simpele uitnodiging die leidde tot de oprichting van racingteam de Hollandsche Jongens. Voor Rintje (43) dé manier om extra technische kennis binnen te halen, voor het team rond coureur Jarco Grotenhuis (31) betekende de naamsbekendheid van de 'Beer van Lemmer' een betere uitstraling naar de sponsoren. Afgelopen weekend sloot het team zijn eerste seizoen af. Het Weekblad voor Salland mocht de Hollandsche Jongens een etmaal volgen.

Jeroen van Beek wacht de verslaggever zaterdagavond rond een uurtje of acht op bij de ingang van het TT-terrein. Het team is er al sinds donderdagavond. "Alles draait hier om de witte tent", vertelt hij als hij het kampement van de Hollandsche Jongens op de paddock laat zien. De joviale oud-Luttenberger houdt zich achter de schermen van het team bezig met de PR en de geldstromen. "In de witte tent staan de motoren, daar wordt gesleuteld." Hij wijst naar de rest van het kampement: de tent waar de gasten de volgende dag worden ontvangen, de vrachtwagen van het team van Rintje, de bus van de Luttenbergers. "Is ook belangrijk, maar het staat er uiteindelijk in dienst van de witte tent." Zondag zullen ze naar verwachting ruim tweehonderd gasten (sponsoren, vrienden, fans en familieleden) mogen verwelkomen. Een enorme productie. Meerdere koks zullen het eten voor de gasten bereiden. Want daar draait het om: PR.

Vertrouwen
De sfeer is een beetje in mineur. De trainingen waren slecht. In de tent waarin morgen de gasten worden ontvangen, hangen de teamleden in zitzakken en roken ze sigaretten. De slechte trainingsresultaten waren waarschijnlijk mede het gevolg van verkeerde materiaalkeuzes. Op het laatst moment toch maar gekozen voor slicks (voor een droog wegdek). Gokje. Bleek het circuit toch nog te nat te zijn en ging het bovendien weer regenen. Als gevolg van de slechte prestaties moet Jarco zondag vanuit de achttiende positie starten, Rintje vanuit de laatste, twintigste positie. Jarco heeft een bewogen seizoen achter de rug. Met zijn nieuwe motor maakte hij een crash tijdens de laatste traingingen in Assen, hij werd vader van zoon Luca, brak een sleutelbeen en knokte zich na drie gemiste wedstrijden weer terug in het klassement van de Dutch Superbike ONK. Bewondering van zijn collega-coureurs viel hem ten deel. Maar de laatste weken loopt het niet lekker. Hij heeft niet het goede gevoel bij zijn motor. En dat is funest. "Want in deze sport draait alles om vertrouwen", zegt hij. Even voorstellen, de rest van het team: de Luttenbergse monteurs Cyriel Vree Egberts en Sander Veldkamp en hun Friese collega Sjoerd Haga, met zijn 20 jaar de benjamin van het stel; Youandi Mazeland, vriendin van Rintje en hoofdverantwoordelijke voor de sponsoring, Marcel Bellinga (data-analist en gelegenheids-DJ), Robert Laanstra (media en promotiemateriaal) en Alexander Koning (catering en sponsoring). Ook aanwezig: Lotte, de vriendin van Alexander (en teven paraplu/parasolmeisje, maar daarover straks meer) en Debbie, een vriendin van Youandi (en paraplu/parasolmeisje). Natuurlijk is de humor van de heren soms wat hard. Nadat een lid van een ander motorteam wat materiële hulp heeft gekregen, vraagt Alex hem wat er tegenover staat. Geld is er niet. Of zijn nieren in goede staat zijn dan? De man begint te lachen. "Zou kunnen. Ik rijd Ducati, een ziel heb ik niet meer."

Snelle kerels
Of de motorsportwereld nog een beetje de Sjors en de rebellenclub is die ze in de jaren tachtig wel was? Nee, dat beeld is achterhaald, vindt Jeroen. "Maar zo wordt het helaas nog wel gezien. Snelle motoren, snelle kerels, maar het is onterecht. Men ziet niet hoeveel tijd je kwijt bent aan deze sport. In een week dat we niet hoeven te racen, steken we er nog tien uur per persoon in. Sleutelen, regelen, contacten leggen met sponsors. Dit is een serieuze hobby, allesbehalve vrijblijvend." Youandi: "Als je het echt goed wilt organiseren, heb je er een dagtaak aan." Jeroen: "Veel mensen hebben het niet in de gaten, maar in wezen zijn we een middenmoter van de eredivisie."
Met de sfeer zit het helemaal goed, vertellen Rintje en Jarco. "Er valt nooit een onvertogen woord. Het ging vanaf het begin helemaal vanzelf." Cyriel moet het af en toe ontgelden, zo vertellen ze. Voor de gein wrijven zijn maten hem tijdens het eten wel eens over zijn been. Moet ie niets van weten. Jarco: "En toen deed Rintje het een keer… Cyriel wist niet hoe hij het had." Rintje: "Ik geloof dat hij er inmiddels aan gewend raakt. Hij vindt het steeds lekkerder."
Maar racen is uiteindelijk de hoofdzaak. Ja, een biertje hoort erbij, maar de blikjes gaan pas open als het laatste moertje is aangedraaid. "Soms staan we er wel met zijn allen op te wachten. De blikjes in de aanslag." Een van de monteurs doet alsof hij een blikje wil lostrekken. "Ben je klaar? Ja? Mooi! Tsschjjj."

Onderuit
Aangezien het het laatste raceweekend van het seizoen is, is er die avond een feest in een zaal op het TT-complex. Rond een uurtje of negen vertrekt het gezelschap ernaartoe. Daar horen we insidersverhalen over het wereldje: "Moet je die coureur zien. Die kan niet rijden als ie de avond ervoor niet heeft gedronken. Normaal is ie een heel rustige vent, maar als ie op de motor stapt, krijgt ie een waas voor de ogen." We spreken Jolanda van Westrenen (27), één van de weinige vrouwelijke coureurs in de SuperCup 600. Zo rustig als ze overkomt, zo'n beest is ze op het circuit. "Dat heb ik ook een beetje van mijn coach Wim Theunissen. Hij rijdt ook nog steeds, maar is nu geblesseerd. Hij gaat er ook voor. Ik ben al heel vaak onderuit gegaan. Dat hoort er ook bij: de grenzen opzoeken. Mijn ouders vinden dat wat minder, maar ja…" En ja, hoezeer ze zich ook thuis voelt in het wereldje, ze heeft seksisme ondervonden. "Ik ben zelfs een keer praktisch van de baan gereden. Want dat kan niet hè, ingehaald worden door een vrouw." Rond half twee loopt het gezelschap, waarvan sommigen licht aangeschoten, terug naar het kampement. 'Ssst', gebaart Jeroen. Rintje en Jarco liggen al te slapen. Na een kleine waarschuwing dat op een hoorbare scheet in de bus een boete van een euro staat, zoeken we de slaapplekken op.

Geen gelul
Half negen. Telefoon. We liggen nog in bed. Jeroen neemt op. De eerste sponsor blijkt al bij de ingang van het terrein te staan. Zo, die is vroeg. Nadat iedereen is opgestaan, is het meteen een en al bedrijvigheid. Tegen een uurtje of tien lopen er al een stuk of honderd gasten rond. Jarco zit even in de bus. Toch zegt hij dat hij nooit de eenzaamheid opzoekt vlak voor een race. "Maar als ik eenmaal de helm op heb, is het erg lastig communiceren met mij." Motorrijden is een gevaarlijke sport. Zijn teamgenoten vroegen zich af of hun coureur behoudender zou gaan rijden na de geboorte van zijn zoon. "Maar dat heeft eigenlijk geen gevolgen gehad", vertelt hij. "Wat wel klote was, was een weekend kort na de bevalling. Ik moest naar een race in België. Toen kreeg Daisy (Jarco's vriendin, redactie) last van een borstontsteking. Met Luca ging het ook even wat minder. Ik wilde echt niet meer. Maar Daisy stond er op dat ik zou gaan. 'Geen gelul, ik red me wel!'"

Dakar
Aan Rintje is niets van spanning te merken. Hij heeft dit seizoen al bereikt wat hij wilde bereiken: hij wist zich meerdere keren in de punten te rijden (bij de eerste vijftien te eindigen). Vaker dan hij vooraf durfde te hopen. Vandaag zal hij niet voluit gaan. Hem wacht de komende week nog een stevige training in Marokko. Rintje doet namelijk begin volgend jaar mee aan de Dakar Rally. Hij is als navigator aangesteld op de servicetruck van Ginaf Service Rally. "Ik heb toegezegd dat ik mee zou doen aan die training. Wie a zegt moet ook b zeggen, ik kan daar niet met een grote blessure aankomen." Natuurlijk heeft hij als ex-topsporter met de nodige scepsis te maken gehad. Zo'n ex-schaatser die met een grote zak vol geld komt aanzetten, dat beeld. "Op een motorforum staat er een flinke discussie over. Daar lees je dat wel. Maar nu ik toch wel wat heb laten zien, wordt dat minder. Sommigen hadden niet verwacht dat ik op dit niveau mee kan doen." Jarco's vriendin Daisy komt samen met haar ouders langs. Luca mag op bewonderende blikken rekenen. Alex is zichtbaar in zijn nopjes als hij de spruit even mag vasthouden. Daisy zegt zich weinig zorgen te maken over de hobby van haar vriend, maar Jarco's moeder Henny heeft wel zo haar bedenkingen: "Als moeder zijnde, vind je het natuurlijk wel knap wat hij voor elkaar krijgt. En ook wat die jongens om hem heen allemaal doen, maar toch… Je hebt wel zorgen."

Benen
Het is een uurtje of een. Het kan dan eindelijk beginnen. De keuze voor de banden is gemaakt; de motors worden gestart; op naar het circuit. Bij de start/finish lopen tientallen mooie dames met paraplu's. Want om fotografen aan te trekken, poseert elke coureur voorafgaand aan de race nog even snel met een paar mooie meiden aan zijn zijde. Dames uit de eigen entourage. De paraplu- of parasoldames, zoals we ze voor het gemak maar noemen. "Ook alleen maar voor de sponsors", vertelt Jeroen. Maar niemand van de heren die daar verder al te veel moeite mee heeft. Ook een wat oudere baanofficial niet. Goedkeurend kijkt hij naar al dat moois. "Het verbaast me telkens weer dat die benen zo lang kunnen worden", zegt hij tegen een collega. Dan klinkt een signaal. Inpakken en wegwezen. De technici en dames springen overde pitmuuur. De race kan beginnen. Vrooaaaarrrrr! Jarco heeft een enorm goede start. Hij schiet meerdere motors voorbij. Maar daar aan de rand van het circuit is het onmogelijk om verder iets te zien van de verrichtingen van de coureurs. Die zijn alleen maar te volgen op computerschermen langs de wand. Daarop is na elke ronde te zien op welke positie de coureurs liggen. Niet echt spannend dus. Ook een beetje een anticlimax voor de technici langs de baan. Vroeger waren er soms beeldschermen, maar tja, bezuinigingen hè.

Tapwagen
Jarco rijdt zich na een kat-en-muisspel met zijn volger André Niemantsverdriet naar een elfde plek. Rintje eindigt als dertiende. Tevredenheid alom. De coureurs hebben de schade van hun slechte startpositie in elk geval beperkt kunnen houden. Jarco's doel om dit jaar in de top 10 te eindigen, is nog steeds bereikbaar. "Maar de eerste twee, drie rondes ging het slecht", vertelt hij. "Er was iets mis met de versnellingsbak, ik kreeg de motor niet verder terug dan in de vier. Ik wilde verder ook niet al te veel risico nemen. Tijdens de trainingen was het nat. In regen is het net alsof je op eieren rijdt, anders kan ik het niet uitleggen. Ik moet nu echt weer even wennen aan die droge baan." Bij een box lopen enkele Lemelervelders rond, leden van het team Hebro v.d. Heyden. Hun coureur Kervin Bos kan die dag kampioen worden in de Supersport 600. Zijn directe concurrent Raymond Schouten heeft een zwaar ongeluk gehad, waarbij hij zijn rug brak. Gelukkig gaat het al weer redelijk met hem, maar Schouten heeft wel besloten om een punt te zetten achter zijn racecarrière. Het is mooi geweest. Ter voorbereiding op de viering van het mogelijke kampioenschap heeft het deels Lemelerveldse team een bijzondere tapwagen meegenomen: een vrachtwagencabine op wieltjes met daarin een tap verwerkt. Een wat oudere voorbijganger ziet het goedkeurend aan. "Ja", zegt monteur Ronnie: "De boer'n hebt dös!" En een vooruitziende blik. Kervin eindigt als tweede bij de eerste race en als vierde bij de tweede. Het kampioenschap is van hem. Stoere kerels omhelzen elkaar. De tap kan worden aangeslingerd.

Rollatorraces
Dan is het tijd voor de tweede en laatste race van Rintje en Jarco. Hetzelfde ritueel als eerst. Dames met parapluutjes, een hoop fotografen, een signaal, wegwezen, het startsein en weg zijn de coureurs. "Kut", zegt Jeroen. "Hij ligt eruit!" Hij ziet dat Jarco na drie rondes afstapt. Veertiende lag hij daarvoor. Jeroen relativeert meteen: "That's racing!" De oorzaak is hetzelfde mankement als tijdens de eerste twee rondes van de eerste race. Jarco kon maar met moeite schakelen. Rintje eindigt uiteindelijk als dertiende en is tevreden. Jarco allesbehalve. Hij had al zijn sponsoren zo graag wat meer willen laten zien; hij had zo graag bij de eerste tien in het klassement willen eindigen. Het is niet gelukt. Hij zoekt even de rust op in de bus. "Verdomme, daar baal ik van. Ontzettend jammer, ik had er zoveel zin in. Het gaat niet goed, ik ben ook gewoon niet snel op de motor." Jeroen nuanceert wat later meteen weer. "Zo is elke coureur na een slechte race. Jarco trekt wel weer bij." Robert Laanstra, niet alleen mediaman, maar ook min of meer de coach van de coureur Ritsma, beaamt het. "Ik heb zelf jarenlang gereden. Een echte coureur wil altijd winnen. Als ik op de mountainbike naar mijn werk ga, kom ik altijd bekaf over, omdat ik de een na de ander probeer in te halen. Als ik 80 ben, houd ik waarschijnlijk rollatorraces in het ziekenhuis. Je wilt altijd winnen!"

Burn out
Rintje moet ondertussen met diverse gasten op de foto. Leuk natuurlijk, al die fans, maar nog leuker is het om lekker te kutten met de kerels. Want iets later doet ie buiten nog even een burn-out met een al kapotte band. Jarco staat in de tent en lacht om de grappen van één van de aanwezigen. Langzaam maar zeker ontstaat er dan toch nog een feeststemming. De dames helpen die wel op gang. Als 'Get Lucky' van Daft Punk wordt gedraaid, schieten ze de dansvloer op. Elke sport heeft zijn eigen goeroes. De heren van de Hollandsche Jongens noemen als voorbeeld Jan Maathuis, een al wat oudere monteur/dataman die hen de afgelopen drie jaar met van alles van dienst is geweest en met de prachtigste citaten komt. 'Racing is ninety percent trouble en ten percent fun', zei die ooit. Net zoals: 'Je hebt in het leven maar twee dingen nodig: humor en remdruk'. Soms is het percentage trouble inderdaad iets te hoog, maar toch maakt de fun alles vroeg of laat toch wel weer goed, zo vertellen Cyriel, Sander en Sjoerd. Het laatste woord is aan Jeroen: "We gaan gewoon weer vol aan de bak met de voorbereidingen voor het komende seizoen. En onthoud één ding: 'We komen altijd sterker terug!'"